Hoe onpeilbaar de oorzaak van lijden ook is, Ik beloof die geheel te verwijderen ook wel Hoe talrijk de driften ook zijn, Ik beloof ze alle te overwinnen

De 4 edele waarheden van de Boeddha:

1.      Lijden/Ellende (zoals daar is verlies, teleurstelling, ziekte) bestaat; als werkelijkheid maar ook in je hoofd door het vooruit lopen op, vrees/doemscenario voor de toekomst, vasthouden en herbeleven van het verleden of door te kijken door een gekleurde bril.

2.      Oorzaak van lijden; reactie op het lijden/ellende, het lijden vergroten door te lijden aan het lijden/ellende, als iets dat wordt toegevoegd, vasthouden aan Lijden. Maar ik kan door bijv. het stellen van irreële verwachtingen; bijvoorbeeld de verwachting dat bep. zaken blijvend zijn, een kiem leggen voor toekomstig lijden;

3.      Oplossing van het lijden aan het lijden/ellende, begrenzing van het lijden/ellende, acceptatie van dat wat is (wat niet betekent dat je niet bij de pakken neer moet gaan zitten), proberen er geen oordeel over te hebben, opvattingen relativeren, geen verwachtingen (wel hoop), niet vooruit lopen op of vasthouden van gebeurtenissen en lijden aan iets dat nog niet is maar dat eventueel zou kunnen komen;

4.      Een weg of een manier is het volgen van het 8-voudig pad.

Lijden en ellende bestaan, vervelende situaties bestaan en zullen altijd blijven ontstaan, dat is niet te ontkennen en niet te voorkomen. Het enige wat ik eraan zou kunnen doen, is proberen het ontstaan van onnodig lijden van Anderen en van mijzelf te verminderen, bepaalde driften te verminderen, in de hand te houden, opdat het lijden van alle levende wezens en mijzelf  wordt verminderd, of in ieder geval niet toeneemt.

Manieren waarop ik dit zou kunnen doen, is door mijn houding ten opzichte van of mijn reactie op hetgeen mij overkomt, in de hand te hebben. Verdriet en rouw zijn een gezonde reactie op teleurstelling, pijn en verlies, maar de kunst is dat ik er niet in blijf hangen, in verdrink. Ik zal hetgeen mij overkomt moeten accepteren voor wat het is, niet in de slachtofferrol te gaan zitten, niet af te vragen waarom, vast te houden aan het idee dat het niet zo zou moeten zijn en vervelende situaties te blijven afspelen in mijn hoofd. Hoop voor de toekomst is normaal en geeft een bepaald perspectief, maar niet verwachten, er niet vanuit gaan dat het ook daad werkelijk gebeurt.

Dit zal al een, beperkte, positieve invloed hebben op mijn welzijn en dus ook het welzijn van andere levende wezens, de situatie, de wereld in het algemeen.

Verder kan ik dit doen door zo verantwoord mogelijk te handelen, zo integer en goed mogelijk om te gaan met de (situatie van de) Ander, met mijzelf en met zijn en mijn behoeften.

Ik zal de Ander de ander moeten laten, niet tot mij te maken, binnen mijn begrippenkaders van goed/slecht, leuk/vervelend etc. trekken. In dat geval zou ik diegene in zekere zin geweld aan doen, in het ergste geval ‘geestelijk’ doden. De Ander is daadwerkelijk iemand anders dan ik ben en zal dus andere behoeften hebben, anders omgaan met situaties en andere ideeën, normen en waarden hebben aangaande bepaalde zaken.

Het zal bij mijn handelen m.i. dan ook belangrijk zijn alert te zijn op de Ander, met hem te communiceren over zijn behoeften, belangen, zijn ideeën, hoop en verwachtingen. En dit, de uitkomst te integreren in mijn handelen.

Moeilijker zal het worden wanneer er sprake is van belangenverstrengeling tussen de behoeften/belangen van de verschillende “deelnemers” in een bepaalde situatie.

Onder verantwoord handelen, versta ik handelen volgens de 10 geloften, opdat ik zoveel mogelijk probeer het ontstaan van lijden te minimaliseren en het lijden/de ellende die er is niet te verergeren.

©Judith Nachtschade

Hoe talrijk de levende wezens ook zijn, Ik beloof ze allen te bevrijden

Wat is nu eigenlijk mijn intentie als ik deze gelofte uitspreek? En hoe zou ik de levende wezens, al is het er maar één, kunnen bevrijden? Hoe krijg ik dat voor elkaar……

Beloof ik alle levende wezens (dus ook mijzelf) ergens van te bevrijden, of ergens uit te bevrijden? Bevrijden van een last die zij met zich meedragen? Van lijden (zie ook gelofte 2)? Van het schuldgevoel dat zij hebben naar aanleiding van kwetsende of schadelijke woorden en/of daden die zij hebben gecommuniceerd dan wel uitgevoerd, omdat de gevolgen van deze woorden of daden negatief was ook al was misschien de intentie okay?
Bevrijden uit opgesloten zijn in het beeld (positief/negatief) van hen waaraan ik vasthoud?

Ik kan anderen en mijzelf bevrijden van schuld- en schaamtegevoel over de gevolgen van woorden of daden. Dit kan ik doen door te vergeven, door het niet na te blijven dragen, te beseffen dat het niet zo bedoeld hoeft te zijn en daarbij, iedereen maakt “fouten”. Geen schuld maar eventueel wel verantwoordelijk houden voor (de gevolgen van) daden.
Als zij iets “schadelijks” hebben gedaan t.o.v. iemand anders, dan kan ik hen, ongeacht wat ik van dat handelen vind, waar zij een schuldgevoel over hebben, niet echt bevrijden. Het enige dat ik dan kan doen is een luisterend oor bieden en ikzelf hoef hen ook niet nog eens een schuldgevoel aan te praten of hun schuldgevoel te versterken. Wat dat betreft kunnen zij alleen door zichzelf of door de desbetreffende Ander worden verlost/bevrijd.

Ik kan anderen en mijzelf bevrijden van het beeld dat ik heb van of de ideeën, meningen, (voor-)oordelen over anderen en mijzelf. Deze ideeën, vooroordelen houden de Ander en mij (en ook de situatie en de wereld) gevangen, vastgezet, bevroren. Hierdoor kan lijden ontstaan, dit kan ervoor zorgen dat diegene/ik zich opgesloten voelt. Ik zet een muurtje om die Ander/de situatie/mijzelf heen, daardoor zullen deze oordelen eventueel aangevochten, ontkent, ontkracht moeten worden. De muur neerhalen om te zorgen dat ik HEM/mij zie. Het kan ook zo zijn dat diegene/ik daar geen zin in heeft, of het niet kan, of omdat ik zo overtuigd ben van mijn eigen gelijk. Hierdoor zie ik niet alleen die Ander/mijzelf niet, maar hiermee kan ik ook veel moois missen (gelofte 3)
Een manieren waarop ik deze Ander kan bevrijden is door dat beeld los te laten, te proberen niet te weten, niet te pretenderen dat ik weet hoe die Ander is, wat hij denkt, voelt, kan, wat er gaat gebeuren als…(ieder moment is nieuw, nieuwe, begrensde, mogelijkheden. Wedergeboorte in dit leven, ieder moment opnieuw vol mogelijkheden, openheid) Niet bij voorbaat mogelijkheden uitsluiten, maar ook wel realistisch blijven. Geen gefixeerd beeld/karakter/persoon te maken van de ander, de situatie en mijzelf, waardoor ik mijzelf afsluit voor mogelijkheden, voor leven. (every time i judge someone else, i reveal an unhealed part of myself, of in ieder geval een opvatting, mening, het zegt iets over mijzelf, de criticus communiceert over zichzelf, zijn standpunten)

Daarbij als mijn beeld niet overeenkomt met het zijn van de Ander/situatie etc. dan kan er onenigheid ontstaan. Wat weer kan leiden tot...pijn, verdriet, ruzie, oorlog, SCHADE!


©Judith Nachtschade